Ég var lengi ómeðvituð um gagnrýnisröddina innra með mér — þar til ég fór að taka eftir því hvernig áhrif hún hafði á mig í gegnum líkamann og streituviðbrögð.
Í mörg ár áttaði ég mig ekki á þessari rödd. Ég heyrði hana ekki – en ég fann afleiðingarnar. Óljós efi um sjálfa mig. Vantrú á eigin hæfni til að takast á við álag og breytingar eða skapa í nýjum aðstæðum.
Þegar ég fór að átta mig á þessari rödd og hvað hún var að segja þá varð mun auðveldara að setja henni mörk og leyfa henni ekki bara að taka yfir.
Ég fór að hlusta meira meðvitað á sjálfa mig. Ég tók eftir að þessi rödd verður háværari þegar álagið er mikið. Þegar ég missi tenginguna við líkamann og jörðina.
Í dag á ég skýrara samband við þessa gagnrýnisrödd. Hún er ekki horfin – en hún hefur ekki sama vald og áður. Ég trúi henni ekki eins auðveldlega.
Þegar hún verður hávær þá veit ég að ég þarf að staldra við. Að gefa sjálfri mér rými og næra sjálfa mig. Fara út í náttúruna. Finna aftur taktinn.
Ég minni mig líka á að ég er ekki ein. Flest okkar finna fyrir óöryggi í nýjum aðstæðum. Og það er allt í lagi.
Um leið og við umbreytum sambandinu við okkur sjálf þá förum við að sjá heiminn í gegnum ný gleraugu. Framandleiki getur líka verið spennandi og forvitnilegur.
Breytingar geta sett okkur út af laginu. Við þurfum að finna aftur jörðina.
En þær bjóða okkur líka að kynnast okkur sjálfum upp á nýtt.
Það verður svo miklu dýpra og meira gefandi ferðalag ef við gerum það meðvitað. Ef við hlustum aðeins undir yfirborðið.
