Taktu myrkrinu fagnandi

Nýtt ár gefur tilfinningu fyrir nýju upphafi. Hreinum snjó sem við getum þrammað út í og markað ný spor. Við setjum okkur markmið um að verða betri en á síðasta ári. Að skrifa nýja sögu á þetta auða blað sem nýtt ár færir okkur.

Nýársheit eiga það stundum til að snúast um útlit og fullkomnun. Í menningu sem gefur okkur sífellt skilaboð um að við þurfum að gera meira og betur er mjög auðvelt að hallast í þá áttina. Ef við erum búin að strengja mörg áramótaheit sem við náðum ekki að standa við erum við kannski jafnvel búin að missa móðinn og gefast upp á að setja okkur markmið.

Endurnýjandi myrkur

Við sem samfélag höfum tilhneigingu til að lifa alltaf eins og það sé sumar. Að gera þá kröfu að við séum alltaf glöð og alltaf kappsfull.

Ef við horfum á náttúruna þá er veturinn tími þar sem náttúran liggur í dvala og undirbýr sig undir að vakna næsta vor. Og ef við hlustum á líkamann þá finnum við mögulega að hann þráir mest að gera það sama. Að skríða inn í hýði, hvílast og láta sig dreyma um hækkandi sól og með hlýju sem færir okkur kraft til að klífa tinda lífsins.

Nýtt ár er vissulega nýtt upphaf. En í  náttúrunni er þetta nýja sem er að myndast enn undir yfirborðinu. Núna þegar sólin byrjar að hækka á lofti er náttúran að undirbúa sig að hefja nýtt líf að vori. Við búum okkur undir að vaxa, en vöxturinn er ennþá ósýnilegur.

Markmið og sjálfsgagnrýni

Áramótaheit geta verið tvíbent. Þegar ég hef strengt nýársheit út frá einhverju sem mér fannst vanta, eitthvað sem mér fannst að ég þyrfti að laga eða breyta þá hefur það haft þau áhrif að þessi hluti af mér sem átti að breytast fór í uppreisn. Og ekkert breyttist.

Markmið sem byggir á sjálfsgagnrýni nær ekki alveg til mín og nær þar með ekki að festa rætur. Ef markmið mín eiga rætur sínar í sjálfsást og umhyggju fyrir sjálfri mér þá fá þau dýpri rætur. Eitthvað sem mig langar til að skapa mér er mun líklegra til að vaxa upp og blómstra. Og það hjálpar líka að markmiðið sé hæfilega stórt og geranlegt.

Að næra fræið í jörðinni

Veturinn er dýrmætur tími og hefur sinn sjarma. Ef við fylgjum takti náttúrunnar þá getur þetta verið tími til að hlaða batteríin, að fylla á tankinn. Að eiga samtal um og við draumana okkar. Að hlúa að því sem vill koma upp á yfirborðið. Tími til að næra okkur sjálf og leyfa okkur að dreyma eins og fræið í jörðinni. Að hlusta inn á við og finna hvað það er sem við þráum. Svo við getum betur verið með því sem er að byrja að vaxa innra með okkur.

Þannig styrkjum við ræturnar og gefum því nýja rými, svo það verði auðveldara og skemmtilegra að blómstra í fyllingu tímans.

Uppgötvaðu visku líkamans

Ef þú hefur áhuga á að kafa dýpra í þessa vegferð og fá gagnleg verkfæri til að næra líkamann og finna meiri orku, ró og jafnvægi í daglegu lífi þá er býð ég þér að taka þátt í fríu námskeiði í lok janúar: Fyrir konur sem eru á breytingaskeiði eða hafa lokið þeim kafla. Sem upplifa svefntruflanir, orkuleysi eða tilfinningu fyrir því að vera komnar úr takti við sig.

Við förum yfir hvað er að gerast í líkamanum á þessum forvitnilega tíma í lífinu sem breytingaskeiðið er, og hvað við getum gert til að næra okkur sjálfar. Námskeiðið stendur yfir í þrjá daga, klukkutíma í senn, hvern dag.

Þú getur skráð þig með því að smella á hlekkinn hér: Uppgötvaðu visku líkamans

Flokkar

Nýjast

Að finna bragðið af lífinu

Að finna bragðið af lífinu

Í starfi mínu og í daglegu lífi hef ég lært að meta hversu dýrmætt það er að eiga stundir þar sem ég tengist líkamanum beint. Að finna það sem er hér og nú. Ekki það sem ég hugsa um það sem ég upplifi, heldur það sem ég skynja. Þetta er eitt það einfaldasta – og samt...

Þegar innri spenna verður hluti af bakgrunninum

Þegar innri spenna verður hluti af bakgrunninum

Ég átti samtal við konu nýlega sem sagði mér að hún væri eiginlega ónæm fyrir spennu. Hún elskar að horfa á spennumyndir og lesa glæpasögur. Hún sagðist jafnvel þrífast á spennu. Svo fórum við að tala um svefninn. Hún sagði mér að það tæki hana oft langan tíma að...

Það sem mig langar og það sem ég þarf

Það sem mig langar og það sem ég þarf

Þegar ég var tvítug var ég að vinna eitt sumar í skógrækt, norður í landi. Ég kom inn í hóp af konum sem voru búnar að vinna saman ár eftir ár og nutu þess að vinna í nálægð við náttúruna og að vera saman. Við hlógum mikið og fyrir mig var þetta mjög skemmtilegur...

Um mig

Ég heiti Guðrún. Jógakennari, rithöfundur, markþjálfi og hómópati.

Ég elska að skrifa. Skrif hjálpa mér að heyra hvísl lífsins í gegn um skarkala heimsins.

Ég styð fólk í að finna jafnvægi í óstöðugum heimi. Að gefa heilsunni rými og hlusta eftir því sem hjartað býður, fram hjá sjálfsgagnrýni og kröfum umhverfisins. Að horfa út, ekki bara um augun í höfðinu heldur líka augu líkamans. Og að skynja töfrana sem búa í Andartakinu.