Ég fékk dótturson minn í heimsókn um helgina. Hann er fjögurra ára og kann þá list að fylla heimilið af lífi. Þegar hann fer er eins og húsið bergmáli áfram af þessari lífsþyrstu gleði og syngjandi nærveru sem fylgir honum. Við gleymdum okkur í tímaleysi andartaksins og hann fór aðeins seinna að sofa en hann er vanur. Á sunnudagsmorguninn vaknaði hann svo fyrir allar aldir, tilbúinn í daginn. Ég, kannski ekki alveg eins tilbúin að spretta af stað og líka meðvituð um að hann þyrfti kannski aðeins lengri hvíld og stakk upp á að hann reyndi að loka augunum og sofa aðeins lengur.
Hann gerði heiðarlega tilraun, en sagði svo: „Augun mín vilja ekki lokast. Bara líkaminn minn kann að loka augunum mínum. Ég get það ekki.“
Ég dáðist að þessari djúpu visku barnsins. Líkaminn þarf að fá að gera hlutina á sínum forsendum. Og mér varð hugsað til þess hvað við erum gjörn á að skauta framhjá þessari visku líkamans að láta ytri dagskrá ráða ferðinni sem aftur verður til þess að við erum stöðugt að stjórnast í líkamanum án þess að hlusta.
Við erum hætt að kunna að bíða
Við búum í samfélagi sem hefur misst tenginguna við það að bíða. Við viljum að hlutirnir gerist strax – líka það að finna ró.
→ Við reynum að hugsa okkur í svefn
→ Að plana okkur út úr streitu
→ Að stjórna líkamanum með viljastyrk
En ró, eins og svefn, er ekki eitthvað sem við getum stjórnað
Hún kemur þegar við leyfum líkamanum að finna sína leið.
Taugakerfið hlustar ekki á rök og reglur
Því meira sem við ýtum á líkamann að slaka á, þeim mun meira fer hann í mótspyrnu.
Taugakerfið hlustar ekki á rök eða viljastyrk. Það spyr aðeins einnar spurningar:
„Er ég örugg?“
Ef svarið er nei – þá heldur líkaminn áfram að vera á varðbergi, sama hversu þreytt þú ert.
Streita er form af ótta. Innbyggð hæfni líkamans til að lifa af þegar hann upplifir hættu eða ótryggar aðstæður.
Þegar þú nærð ekki að slaka á ferðu kannski að efast um sjálfa þig og getuna til þess að slaka á.
Nærvera og traust
Það sem hjálpar er ekki að „reyna meira“ — heldur að hlusta dýpra.. Við getum byggt upp traust í líkamanum með því að skapa okkur nýjar venjur sem taka líkamann með í reikninginn
→ Með einföldum og endurnærandi morgunvenjum
→ Með hreyfingu í vinsemd við líkamann
→ Meðvituð öndun
→ Með því að hlusta á og mæta líkamanum í stað þess að stjórna honum
Þegar líkaminn finnur öryggi, getur hann sjálfur lokað augunum.
Ég sérhæfi mig í að styðja konur við að:
- Finna ró fyrir taugakerfið
- Bæta svefninn
- Endurheimta orkuna
Ef þú ert forvitin um hvernig þú getur skapað venjur sem vinna með líkamanum – ekki gegn honum – þá ertu hjartanlega velkomin! Þú getur sent mér línu á heilsa (hjá) andartak.is. Við gætum byrjað á að hittast í stuttu spjalli til að kanna hvort við eigum samleið.
