Við fluttum inn á nýtt heimili rétt fyrir jólin.
Og í gær fékk ég heimsókn sem ég hafði lengi beðið eftir með eftirvæntingu: Garðyrkjumaður sem hjálpaði mér að endurskipuleggja garðinn.
Ég nýt þess að vinna í garðinum en stundum hefur mig vantað stuðning við að sjá skýrar hvað þarf að gera næst og hvar er best að byrja.
Hann var með ótal góðar hugmyndir og hjálpaði mér að búta niður fyrir mér það sem þarf að gera.
En það sem sat mest eftir hjá mér eftir þetta samtal var ekki bara hvernig ég vil hafa garðinn minn. Það varð einhver opnun innra með mér. Og innblástur.
Ég sá skýrar fyrir mér hvernig garðurinn minn getur orðið ef ég legg alúð við hann. Hvernig við fjölskyldan getum notið hans saman. Hvernig hann getur orðið staður sem nærir öll skilningarvitin.
Ilmur, litir og læknandi plöntur.
Te og smyrsl fyrir veturinn.
Fuglar og fólk.
Skjól og rými til að anda.
Og ég fann hvernig vorið hefur þessi áhrif á mig. Mig fer að langa til að skapa nýja hluti og láta hendur standa fram úr ermum.
Vorið sem nýtt upphaf
Það er ekki að ástæðulausu að vorið var í eldri samfélögum talið vera upphaf ársins. Ekki í janúar þegar jörðin er frosin og náttúran liggur í dvala, heldur núna þegar birtan fyllir skilningarvitin og nýir sprotar stinga höfðinu upp úr moldinni.
Og ef við horfum til baka þá er veturinn ekki endilega tími þar sem ekkert er að gerast. Heldur tími undirbúnings og ígrundunar. Tími til að hvíla sig og safna kröftum.
Að skapa rými fyrir nýtt
Garðyrkjumaðurinn minnti mig á að fyrsta verkefnið í garðinum væri kannski ekki að gróðursetja nýjar plöntur. Heldur að skapa rými með því að skera kanta og uppræta skriðsóleyjarnar sem eru að yfirtaka garðinn.
Það að skapa rými fyrir nýtt felur stundum í sér að setja mörk og teikna skýrar línur. Hvað skiptir mig máli — hvað vil ég næra og hverju vil ég sleppa?
Og hvað fær mesta athygli í lífi mínu?
Því það sem við vökvum fær smám saman stærra rými — og verður að lokum það sem fyllir garðinn okkar.
Þetta á við í garðinum, á heimilinu, í líkamanum og í venjum okkar.
Kannski þurfum við ekki alltaf að vita nákvæmlega hvert við erum að fara.
Rétt eins og í garðinum sjáum við ekki alltaf strax það sem er byrjað að vaxa undir yfirborðinu. En þegar við hlúum að jarðveginum fær eitthvað nýtt smám saman að spretta fram.
Stundum vitum við að eitthvað vill breytast eða fá meira rými. Og stundum hjálpar að einhver annar sjái með okkur.
Ef þú ert á tímamótum þar sem þig vantar skýrleika, innblástur eða stuðning, þá ertu hjartanlega velkomin að hafa samband.
