Náttúran speglar svo vel til okkar hvernig við getum tekist á við breytingar.
Vorið kemur ekki með áhlaupi. Það vaknar hægt og hljótt.
Dagarnir lengjast og birtan vex með hverju kvöldinu. Loftið hlýnar.
Lífið vaknar niðri í moldinni og læðist upp á yfirborðið, næstum ósýnilega.
Einn og einn krókus stingur höfði sínu upp úr blautri moldinni
og trén fá á sig daufan grænleitan blæ.
Það sem virtist sofandi fyrir örfáum vikum síðan
er farið að sýna merki um líf.
Það sama gerist innra með okkur.
Líkaminn fer að kalla á meiri hreyfingu þegar birtan eykst.
Þetta getur birst sem eirðarleysi eða einhvers konar innri óþreyja.
En í hraða nútímans, í nettengdu lífi þar sem við erum oft úr takti við líkamann,
hættir okkur til að ætla að fara inn í vorið með áhlaupi.
Eða þá að við finnum að drungi vetrarins heldur okkur ennþá niðri
og við komum okkur ekki af stað.
Vetrinum fylgir kuldi og raki og við speglum þessa eiginleika innra með okkur.
Við borðum meira, sofum meira, sitjum meira inni
og búum okkur þannig til eins konar vetrarkápu
til að einangra okkur gegn kuldanum.
Á vorin þurfum við smám saman að varpa af okkur þessari kápu.
Annars eigum við það á hættu að fá vorkvef eða frjókornaofnæmi
Eða við finnum fyrir framtaksleysi og tilfinningaþyngslum.
Vetrinum fylgir ákveðinn drungi
og dofi gagnvart lífinu
og það geta myndast stíflur innra með okkur.
Eins og í vorleysingum getur allt farið að losna þegar vorið birtist
og stöku klakar geta strandað á steini úti í miðri á áður en þeir bráðna.
Orkuflæði okkar getur farið skrykkjótt af stað
og drunginn getur verið búinn að koma sér þægilega fyrir
og verið tregur að standa á fætur.
Að hlusta á líkamann og náttúruna
Við getum lært svo mikið af því að fylgjast með náttúrunni og hlusta á líkamann.
Við þurfum ekki að keyra líkamann í gang.
Hann býr yfir visku náttúrunnar og veit hvað hann þarf.
En líf okkar er á margan hátt orðið aftengt þessari visku.
Innri hraði og mikil kyrrseta gera okkur erfiðara fyrir að hlusta
og fylgja takti líkamans og náttúrunnar.
Kannski finnur þú þig í einhverju af þessu.
Þá getur verið gott að staldra aðeins við
og hlusta.
Hvað myndi styðja mig núna?
Ef ég horfi á það sem styður mig mest á þessum tíma árs
þá eru það litlu hlutirnir sem safnast upp smátt og smátt.
Ekki stór átök eða gagngerar breytingar,
heldur lítil skref sem hjálpa líkamanum að losa um þungann
og finna smám saman nýjan takt.
Til dæmis:
Að létta aðeins á meltingunni.
Það getur verið eitthvað einfalt eins og að byrja daginn á volgu vatni
eða borða léttari kvöldmáltíð.
Að hreyfa líkamann svo orkuflæðið fái að fara af stað.
Ekki með átaki.
Ég til dæmis lengi göngutúrana mína og legg meiri áherslu á jóga og öndunaræfingar
helst eitthvað daglega.
Að gefa mér smá stund á morgnana.
Það þarf ekki að vera löng stund.
Nokkrar mínútur af öndun og gæðastund með sjálfri mér áður en dagurinn byrjar
getur skipt miklu máli og þessi stund fylgir mér í gegnum daginn
Þetta þurfa ekki að vera stór skref.
En þau geta haft djúp áhrif.
Stundum er nóg að velja eitt til að byrja með.
Ef þú finnur að þetta á erindi við þig
og vilt styðja líkamann aðeins betur á þessum tíma
þá býð ég upp á vorvinnustofu þar sem við förum dýpra inn í þetta:
Úr vetrardvala í vorgleði
🗓 29. apríl kl. 17:15
Þar skoðum við hvernig þú getur stutt líkamann í þessum umbreytingarfasa
og prófum á eigin skinni jógaæfingar, öndun og aðferðir
sem hjálpa til við að losa um þunga og koma orkuflæðinu af stað.
Nánar hér: Úr vetrardvala í vorgleði
