Það er svo auðvelt að hugsa um breytingaskeiðið sem tíma sem við þurfum að þrauka til að komast út hinum megin.
Tíma þar sem líkaminn verður óútreiknanlegur: svefninn breytist, hitakóf koma og fara, hugurinn verður dreifðari og meira flöktandi og orkan sveiflukennd.
En mig langar að bjóða þér að horfa á þetta frá nýju sjónarhorni.
Breytingaskeiðið geymir leyndarmál sem mér finnst allt of sjaldan fá pláss:
Eftir tíðahvörf opnast möguleiki á nýrri orku
Hormónabreytingar eru áskorun. Þau einkenni sem geta komið fram bæði fyrir og eftir breytingaskeið geta vissulega gert okkur lífið erfitt.
En á sama tíma eru að opnast nýir möguleikar.
Þú færð til baka gríðarlega mikla orku sem hingað til hefur farið í að viðhalda tíðahring og frjósemi.
Þetta kerfi líkamans sem hefur unnið linnulaust í áratugi fær loksins skilaboð um að beina þessari orku annað.
Hvort sem þú ert að undirbúa þig fyrir breytingaskeiðið, ert á leið í gegnum það eða komin hinum megin við þetta ferli, þá er dýrmætt að staldra við og átta sig á þessu:
Þegar frjósemishlutverkinu lýkur opnast möguleiki á nýja orku. Orka sem áður fór í að undirbúa og næra nýtt líf getur núna nýst í aðra hluti.
Þetta er mikilvæg aðgreining.
Þetta er ekki bara einhver hræðilegur fasi sem við þurfum að umbera og skríða svo þreyttar inn í ellina.
Og þá vaknar spurningin:
Hvert vill lífsorkan mín fara núna?
Ekki endalok heldur innvígsla.
Við getum hugsað okkur breytingaskeiðið sem nokkurs konar innvígslu — líkamlega, tilfinningalega og jafnvel andlega.
Við erum ekki að upplifa hnignun.
En líkaminn er að breytast. Við erum að breytast.
Við erum að fara úr einu hlutverki í annað.
Úr því að vera stöðugt stilltar inn á þarfir annarra — yfir í dýpri tengingu við eigin þarfir, mörk og sannleika.
Inn í dýpri tengingu við okkur sjálfar í stærra samhengi.
Þessi tími getur verið erfiður á köflum.
En hann er líka magnað ferli.
Ég hugsa oft um konur á sextugs- og sjötugsaldri (og eldri) sem ég dáist að.
Þær eru ekki að gera minna gagn — þvert á móti.
Þær skapa, þær leiða og hreyfa við hlutum. Þær hlúa að fólki, byggja samfélög og setja af stað verkefni. Þær rækta garða, fara í köld böð og sjósund, ferðast, ganga á fjöll og læra nýja hluti.
Og standa meira og meira í eigin styrk.
Þær hafa kannski heyrt skilaboð samfélagsins um að þær eigi að minnka við sig.
En eitthvað innra með þeim kallar hærra:
“Þetta er nýr kafli. Og hann verður á mínum forsendum.“
Að hlusta á líkamann á nýjan hátt
Breytingaskeiðið kennir okkur mikilvægi þess að hlusta á líkamann. Að við getum ekki haldið áfram að skauta fram hjá honum.
Við uppgötvum að það sem virkaði áður virkar ekki endilega núna.
Og það er ekki vegna þess að þú sért að gera eitthvað rangt.
Það er vegna þess að líkaminn er að biðja um annan takt.
Meiri mildi.
Meiri hvíld.
Skýrari mörk.
Meira af því sem nærir — og minna af því sem dregur úr þér orkuna eða tæmir tankinn.
Og stundum er fyrsta skrefið einfaldlega að hætta að berjast við líkamann og byrja að hlusta á hann.
Hvert vill lífsorkan mín fara núna?
Stutt æfing: Tvær mínútur til að tengja við lífsorkuna
Ef þú vilt, geturðu prófað þetta núna, í kvöld — eða í fyrramálið.
Settu aðra hönd á hjartað og hina á magann.
Andaðu rólega inn um nefið og lengdu fráöndunina.
Spurðu sjálfa þig:
„Hvar er ég að eyða orku að óþörfu?“
Og…
„Hvað myndi næra mig í dag? Hvað myndi næra mig í alvöru?“
Veldu eitt lítið skref. Bara eitt.
Stundum er það tebolli.
Stundum er það að segja „nei“.
Stundum er það tíu mínútna símalaus gönguferð .
Stundum er það að fara fyrr að sofa — eða sleppa því að reyna að klára allt.
Litlu skrefin safnast upp.
Og smám saman breytist heildarmyndin.
